تا حالا انقدر حال بادبادکارو درک نکرده بودم.اون بالا بازیچه ی دست باد می شن و  راهیه هر طرف که باد بخواد.تا هوا آرومه و نسیم می وزه  هیچی حالیش نمی شه.شکر می کنه که آره اوضاع رو به راهه یا خوبم نباشه،بد نیست.امان از اون لحظه ای که این باده یه خورده تند و تند تر بشه و طوفان و .... انقدر تو رو به این ور و اون ور می کوبونه که آخرش کم میاری و می بری از ریشت و خدا داند که چها شود.

درست مثه یه دلقک که مجبوره اون لحظه اونی باشه که بقیه می خوان و آر آر کنه و هی بخنده و بخنودنه ملت و که اموراتش بگذره. این وسط کیه که بدونه اون ته مهای دلش چی کی گذره؟

خیلی خوبه...خوبه که بزرگ می شیم و خیلی چیزا حالیمون میشه.تازه یاد می گیریم که درک کینم حس آدمهارو یا بهتر بگم حس کنیم حالشون رو.

همیشه دم از تنهایی می زنم و یه خورده خودم و لوس می کنم ولی به ولله به عمرم دیگه تا این حد نه.آخ اش نخورده دهن سوخته چه ضد خالیه.فکر کن  نه بدارن حرف بزنی و نه کسی باشه که واسه تو حرف بزنه و ازت دفاع کنه.الکی الکی واست حکم صادر کنن و در جواب چرا چرای تو فقط بگن خفه شو!

چرا بهت انگ نامردی می چسبونن و خودشون با ترهم پرده بپوشونن رو کارت  که مبادا آبروت بره اونم از سر دلسوزی؟ دیگه خدایا اینجا چرا سکوت؟تا کی خفگی؟

چرا این موقع ها تلفن و برمیداری که پیش یکی شکوه کنی و درد ِ دلت و واسش زار بزنی ، هر چی تو کانتکت موبایلت می گردی پیداش نمی کنی؟چرا قر قر قر دنیارو باید بگردی و ببینی هنوزم تنها پناهت و درمونت همونیه که نیست؟ همون که همیشه بهترین راه و کوبنده ترین جواب و بهت میده که دهن دنیا و ادماش بسته می شه و خدا می دونه تو دلت چقدر واسه بودنش خدارو شاکری؟

چرا دلت یکی و می خواد اما کسی که همش حرفه و همون دلت با حرفاش آروم نمیشه.یعنی دروغ چرا میشه ولی فقط لحظه ای و بی دوام.بدتر از اون اینکه باید یه راهیم واسه فرار از سین جیم اون پیدا کنی که مبادا نه ناراحتش کنی با دغدغه های تکراریت و نه باز دق بخوری که چرا تکیه گاهت کمتر از یه بادبادکه و همه می دونن حرف باده هواست و بی بنیاد.

کاش چشمای آدما حرف می زد.خیلی عذاب آوره نتونی حرفی و بزنی و کسی جز اینکه با لبات بهش بفهمونی جور دیگه ای بلد نیست تورو کنکاش کنه و سر از قضیه در بیاره.و عذاب آور تر از اون دل به ادعای مردونگی آدمی خوش کنی که هنوز باید مردی و مردونگی و واسش نقاشی کرد و تعریفش و بهش تلقین کرد.

چقدر سخته واسه هل دادن عزیزترینات پیش قدم بشی و وقتی راه میفتن گازش و می گیرن و واسه دلخوشیه تو یه بوقم واست نمی زنن و سهم تو می شه گِلای زیر چرخشون...

وای خیلی سخته الان که دلت می خواد یکی پیشت باشه و آروم تو بغلش گریه کنی باید بری زیر پتو یه گوشه صدات و خفه کنی که چی شد؟خانوم دلش گرفته.

ای خدا خیلی سخته....

چرا باید دلتنگش باشی و بترسی که بگی دلتنگشی.چرا؟چون گناهه!؟مگه می شه چون یکی و جدیدا دوسش داری از گذشته و آینده و الانت متنفر بشی و بزنی به پایه ی فراموشی؟

آره امشب دلتنگم.از بهار خواهرم....(بیشتر)

کو نی نی بی معرفتم  که فقط یه اس ام اس می داد و دهن همرو من جمله خواهرم  پر می کرد و کل دنیا خفه می شدن؟پناهم کجا رفت؟آخه مگه مرد بودن و مردونگی تعریف می خواد که من اسپل کنم؟تکیه گاه بودن مارک و آرم و مدل می خواد که من انتخاب کنم؟دوسِت دارم شد سند؟

می خوام تنها باشم.اگه افسار دلم دست خودم بود دیگه نمی خوام کسی و دوست داشته باشم حتی دوستام و حتی...

قدیما به آدم بده که الان عاشقونه دوسش دارم م یگفتم آدم بده، اما الان کل دنیا آدم بده ان.ار همه ی آدماش بدم میاد.انگار کل این جهان شده دادگاه  و من یکی مجرم بی گناهه از این ور مونده و از اون ور رونده.

فقط می دونم می خوام تنها باشم....

پی نوشت:

امروز با سارا و آدم بده رفتیم بیرون.خیلی خوش گذشت.قبلش به سارا گفته بودم که یه جورایی دلم آروم نیست و دلم می شوره اما بازم خیلی خیلی آروم شدم.خیلی خوش گذشت.خاطره انگیز بود البته واسه بدها که روزی این چیزهارو داشتیم و بعدها دیگه نداریمشون.امیر (داداشم) دوباره باید عمل شه.میذارمش به حساب حکمت خدا و به قول آدم بده در بدترین شرایطم باید به چیزای خوب فکر کرد.اما به خدا به خدا به خدا دلم می خواست من جای اامیر...آخه امیر خیلی از درد مریضی و دور از جونش مرگ می ترسه اما من اصلا و ابدا.اگه من جای اون بودم خیلی راحت تر باش کنار میومدم.نمی دونم ولی بازم شکر! هفته ی بدی بود و سر و کله زدن با آدمای بد و بی تجربه بودن و چه کنم چه کنم؟و ای کاش هنوزم.....

ترانه/26 مهر/از خیلیا حرفدارم فعلا نمی تونم بنویسم....